Wat ik geleerd heb in mijn eerste weken als papa - De grote ontdekking!

Mario_Ruiz_Familiefotograaf_Nijmegen-0273.jpg

Boze wereld

Als je jong bent ben je zoekend, je doet je best om je beste gezicht aan de wereld te laten zien. Dat is wat ik me van mijn leven als vrijgezel en niet-papa kan herinneren. Je denkt dat het geluk gemaakt is van strakke lichamen, populariteit, geld en status. We willen ons gewaardeerd en geaccepteerd voelen door anderen. Hoe meer mensen hoe beter. Daarom mag de buitenwereld niet weten dat je weleens een puist hebt, hoe je hoofd er uitziet als je wakker wordt, of dat je überhaupt naar de wc gaat voor de grote boodschap. Thuis doe je je joggingbroek en je saaiste onderbroek aan, je sokken met gaten, het oudste T-shirt die je weigert weg te gooien, etc. Dat is top secret.

Over mooie vakanties, toffe foto’s, leuke kleren, een goede baan, een dure auto, daar mag iedereen alles over weten, want succes is belangrijk.


Kleine wereld van wonders 

Gisteren hebben we thuis een moeilijke dag met de baby gehad. Hij was geïrriteerd en ontroostbaar. Hij heeft ons weer fysiek en emotioneel gesloopt met zijn gehuil en hulpeloosheid.

 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)

Arm mannetje van mij.

Toen hij eindelijk in slaap viel na onze laatste poging om hem te troosten kon ik eindelijk uit bed om mijn tanden gaan poetsen. Ik was echt kapot...

In de badkamer zag ik dat de wasmachine nog aan en vol was. Daarin zat een halve-dag oude was die we door de struggle met de baby vergeten waren. 


Heel onverwacht (ook voor mezelf) ging ik zonder na te denken de was ophangen. Alsof het uit een reflex was ging dat automatisch, echt vanzelf.


Ja, misschien is dat voor jou heel normaal en heeft het niets bijzonders... not in my case.

Een aantal jaren geleden... nee wacht, een aantal maanden geleden zelfs had ik gedacht “ah fuk dat, ik was het morgen wel weer, ik ga nu slapen en heb geen zin om dit op te hangen”. 

De was ophangen is een van de meest saaie taken in het hele huishouden. Alleen het bijhouden van mijn belastingpapieren is nog saaier en irritanter om te doen.

Dit keer, voor de verandering, terwijl ik de was ophing, betrapte ik mezelf erop dat ik aan het glimlachen was. 

Op een of de andere manier, door de grote mysteries in het universum, realiseerde ik me dat ik aan het genieten was van zo’n saaie en on-inspirerende activiteit (laten we eerlijk zijn, de was ophangen is toch niets aan!?).


Ik, voor de eerste keer in mijn leven misschien, was aan het genieten van iets wat ik normaal haatte. De stomme was ophangen. 

Mario_Ruiz_Familiefotograaf_Nijmegen-9370.jpg
Mario_Ruiz_Familiefotograaf_Nijmegen-9371.jpg


De gedachte dat de volgende dag mijn leven als mens, ons leven als gezin en als partners iets makkelijker zou zijn als ik de was zou ophangen was genoeg. Die gedachte maakte me heel blij. Die gedachte gaf me energie... omg wtf is happening to me!? 

Ik ben professioneel fotograaf, ik heb een baby en een vriendin. Ik heb een leven opgebouwd in Nederland. Alles op eigen kracht... en toch, de was ophangen zonder nare gevoelens liet me op de een of andere manier heel volwassen voelen, het gaf me opeens heel veel voldoening en trots. 

Voor eventjes schaam ik me een beetje dat ik dit zeg, dat ik dit beken. Ik denk “wat voor een saaie figuur ben ik nou geworden dat ik blij word van de was ophangen? Misschien is mijn leven nou echt voorbij...” want dat is wat niet-ouders denken over ouders. Dat je leven voorbij is en dat je uit de competitie bent. 

Mario_Ruiz_photography-0466.jpg

Eventjes later denk ik, wat mooi om te weten dat geluk niet alleen zit in de dingen die in mijn vorige leven belangrijk waren. Het leven toen ik nog geen papa was, was vaak maar een leven van schijn. Een leven waar je vaak niet mag zijn wie je eigenlijk bent. Waar je altijd perfect moet zijn, waar je als man altijd het mannetje moet zijn, altijd met iets cools bezig moet zijn. Er is altijd een wereld die wacht op je laatste stunt als mens. Op prestaties die leiden tot het vergelijken met anderen om te meten hoe succesvol en waardevol we zijn. 

Thuis niet, thuis is er een andere soort struggle. Een struggle met jezelf, met de oerste manier van leven, het leven met een kind. Het is een stille strijd (alsjeblieft, als de baby maar niet aan het huilen is...) een strijd zonder publiek, zonder geprezen te worden door anderen. 

Het papa zijn, het ouder zijn is niet makkelijk. Ik ben zoekend, ik ben lerend, ik struggle, ik heb er moeite mee. Vaak vind ik het niet leuk als ik eerlijk ben. 

Gisteren avond maakte ik een ontdekking. Hoe klein het ook is, hoe stil en ondergewaardeerd door anderen. Op een of de andere manier ontdekte ik dat er toch misschien leven is na mijn oude leven. Dat verantwoordelijk zijn ook leuk kan zijn (hahaha hoe saai klinkt dat).

Mario_Ruiz_Familiefotograaf_Nijmegen-0263.jpg

Het is maar een gekke theorie van mij. Maar misschien is het geluk niet gemaakt van alle shinny things van een perfect leven. Misschien is het geluk gemaakt van de was op tijd ophangen, misschien is het gemaakt van rusteloze baby’s of van vieze luiers die verschoond moeten worden, van korte en slapeloze nachten en kleine stapjes naar voren en hints van vooruitgaan.  

Misschien is dat zo, misschien ook weer niet. 

Hoe moeilijke het ook is, ik begin er op de een of de andere manier een beetje van te genieten.

denk ik... haha

I’ll keep you up to date! 

X