Wat ik geleerd heb in mijn eerste weken als papa - De eerste nacht is voor bikkels

Trouwfotograaf-studio9photography.nl-5.jpg

De geboorte is alleen het begin

De geboorte van je kind is een grote gebeurtenis. Misschien de grootste ooit in je leven.

Dat is wat mensen zeggen, of wat veel mensen tegen mij zeiden voor dat ik mijn kindje kreeg. Je komt mensen tegen op straat en ze zeggen: ‘wow ik hoorde dat je vader wordt, DAT is een grote verandering!’

Je hoort het en je denkt; ja inderdaad want dan heb ik een kind en dan ben ik helemaal verliefd op hem en dan heeft mijn leven zin en een richting. Toch?

Toch anders dan gedacht

Meteen na de geboorte van je kind is alles vreugde en geluk. Zijn mooie oogjes, zijn haartjes, zijn stemmetje, zijn gehuil, zijn aanwezigheid. Alles is zo mooi, puur en nieuw. Als na de bevallig alles goed is gegaan mag je naar huis. Met heel veel trots loop je uit het ziekenhuis met je Maxi-Cosi, je vriendin gesloopt maar voldaan. Het leven kan niet beter, je hebt dit overleefd, samen!

Je loopt je huis in met je baby en je voelt je zo gelukkig, opgelucht en een beetje zenuwachtig. Je kijkt om je heen en dan zie je de aftermath van alles wat er gebeurde voordat je naar het ziekenhuis ging.

Alles in huis is stil na de storm en je denkt: Pfoe, dat was heftig! Gelukkig zijn we thuis en kunnen we rustig weer aan beginnen. Hahaha silly me.

De eerste nacht is voor bikkels

Als je alles voor de geboorte een beetje op orde hebt, heb je waarschijnlijk kraamzorg geregeld voor jullie eerste week met de baby. Al in het ziekenhuis moet je dan bellen om te laten weten dat je naar huis zal vertrekken en dan komen zij meteen daarheen om je te helpen. Toch gebeurt dat niet meteen en je bent even alleen thuis. Opeens realiseer je je… omg, we hebben en baby in huis… wat nu?

Ding dong! De bel gaat en ja hoor, voordat je zorgen kan gaan maken is ze daar. Over hoe dat met de kraamzorg gaat zal ik je ook later wat vertellen in een andere blog.

Anyways, je bent toch blij dat er iemand is om je van je onwetendheid te redden en een clue heeft om wat je met zo’n kleine moet doen. Meteen leer je dat je een baby om de 3 uur moet voeden, leer je om luiers te verschonen, leer je om hem vast te houden en hoe je hem moet kleden. Top, dit kunnen we, dit gaat goed!

Met alle informatie die je krijgt merk je niet eens dat de kraamverzorgster al uit de deur is gegaan en dan komt het besef pas. Jullie zijn, voor het eerst in jullie leven verantwoordelijk voor een klein mensje op zijn kwetsbaars ooit.

In mijn geval had ik meer vertrouwen erin dan mijn vriendin omdat ik vroeger veel op mijn zusje heb gepast. Maar toch is dat anders, toen ik op mijn zusje paste was ik 11 jaar oud en mijn ouders deden altijd de minder leuke dingen. Nou moesten we ALLES doen. Spannend!

Trouwfotograaf-studio9photography.nl-2.jpg
Trouwfotograaf-studio9photography.nl-4.jpg

Voor twee uur lang keken we naar onze mooie en wonderlijke creatie, we voelden ons zo verliefd op ons manneke dat we in de wolken waren. Tot één uur s’ nachts was hij een sleeping beauty, helemaal op van zijn eigen geboorte en van alle indrukken… en toen viel bij hem het kwartje. Hij werd wakker in een vreemde en onbekende omgeving. Hij begon met huilen en huilen en huilen en huilen. Een knuffel wil ie niet, liggen op zijn bedje niet, in mama’s armen wilde hij niet zijn, die van zijn papa wilde hij ook niet. Het gehuil van een baby is vol te houden voor 5 minuten. Het gehuil van een baby 20 minuten doorstaan is wat moeilijker. Het gehuil van een baby gecombineerd geschreeuw en gegil uren lang… dat breekt een mens op een manier die ik niet kende.

Trouwfotograaf-studio9photography.nl-3.jpg

Het kijken naar je huilende baby, zo klein, zo hulpeloos, met een enorm rood hoofdje, trappelend… spartelend. Het is niet for the faint of heart. Het is een test zoals je nooit hebt gehad.

De nacht na de bevalling had ik 1 uur geslapen, dit was de tweede nacht dat ik niet zou slapen en dat viel wel erg tegen. Op een gegeven moment heb ik de baby meegenomen van onze slaapkamer zodat mijn vriendin even kon slapen maar ik bleef wakker.

Trouwfotograaf-studio9photography.nl-1.jpg

Het was 6:30 toen ik het opgaf, ik liep naar de slaapkamer en legde de baby op ons bed. De baby lag eindelijk rustig en helemaal wakker tussen ons tweeën. Mijn ogen vielen dicht en ik weet echt niet wat er met de baby nog gebeurde. We waren op, helemaal leeg. Ik kan me niet herinneren om ooit zo op te zijn geweest.

Ik weet niet of ik mijn eerste nacht met mijn kind mooi vind, wat ik wel weet is dat ik door zo’n nacht een diep respect heb gekregen voor mijn ouders en alle ouders en dat ik die nacht nooit zal vergeten.

PS. Ik hoop van harte dat ik je niet bang heb gemaakt met deze blog, ik verwacht dat ik in de toekomst terug zal kijken naar deze intense momenten en realiseren dat dit het echte leven is, wanneer je uit liefde een bikkel wordt en de liefde toont, voor jouw mensen. Jouw familie. Tot dan zal dit nog overleven zijn. Cheers allemaal!