Het krijgen van je baby (als man en als fotograaf)

 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)

Toen we in de auto zaten naar het ziekenhuis vroeg ik me of ik dit eigenlijk wel aankon…

In de nacht voor de geboorte van onze zoon had ik het fantastische idee om om half 3 naar bed te gaan.
Zoals altijd had ik moeite met in slaap te vallen. Het duurde wel half uur totdat ik in een slaap viel. Wat ik niet wist was dat mijn vriendin me om half 4 wakker zou maken om te laten weten dat haar vliezen gebroken waren. Ze kon toen nog lachen om ons bed dat helemaal nat was. Ondanks mijn gebroken kop sprong ik uit bed alsof het niets was. Op zo’n moment maakt het niet uit hoe brak je bent, je vergeet alles en je handelt, and that’s it.

Heel zenuwachtig maar ook heel nieuwsgierig en blij belden we de verloskundige. Binnen een paar minuten was ze bij ons thuis om te bevestigen dat het begonnen was. We gingen een baby krijgen en hem eindelijk ontmoeten!

Haar instructies waren duidelijk: nadat de vliezen gebroken zijn kan het tot 72 uur duren totdat de weeën beginnen, dus we moesten proberen om nog even te slapen en energie te sparen. Inmiddels was het ongeveer 5 uur en met een vriendin in de (soort van) luiers ging ik slapen. Het leek toen allemaal nog zo grappig. Ha ha ha…

Zonder slaapsucces zei mijn vriendin om 6:10 dat ze heel veel spanning in haar buik voelde. Binnen 8 minuten kwam nog zo’n spanningsaanval en toen gingen we timen. Normaal beginnen weeën zacht en bouwt het langzaam op. Bij haar ging het wat anders, alleen toen wisten wij niet dat dit al weeën waren. Zonder pauzes kwam zo’n wee elke 6 minuten en duurde ongeveer 1,5 minuut. Ons weeën app zei meteen dat we naar het ziekenhuis moesten maar van de verloskundige moesten we 2 uur wachten om zeker te zijn dat de bevalling echt zou beginnen. Om 8:15 belde ik de verloskundige, het was zo ver, we hadden 2 uur lang sterke weeën van langer dan 1 minuut.

Klaar om te gaan

In het tussentijd met heel veel pijn (mijn vriendin dan) hebben we ons voorbereid op ons vertrek naar het ziekenhuis. Al gedoucht dacht ik dat ik mijn vieze kleren van de vorige dag aan ging doen, voor het gemak en om sneller te zijn. Daarna dacht ik, NEE! vandaag ga ik mijn baby ontmoeten, ik doe alleen maar schone kleren aan. Normaal neem ik medicijnen voor mijn ADD en doe parfum op, maar daarna dacht ik weer: geen medicijn, geen parfum, ik ga mijn baby ontmoeten zoals ik in het echt ben.

No breakfast for you today girl

No breakfast for you today girl

We moesten onze checklist doorlopen en ontbijten, maar met de pijn die mijn vriendin had was er geen tijd voor eten. Een vluchttas met kleren voor haar en voor de baby, ID’s, geld, verzekeringspasjes, munt voor de rolstoel en toen aaaaai nog een wee tussendoor. Vergat ik iets? oh ja, de Maxi Cosi! die had ik niet eens uitgeprobeerd… OMG!!!
Na het uitproberen van de Maxi Cosi ging ik razendsnel mijn apparatuur klaarzetten. Als fotograaf wil je zo’n moment niet missen om foto’s te maken, dus ik pakte mijn 5D met mijn sigma 35mm en mijn analoge Canonett GIII. Ik heb daar geen foto van helaas, maar je had me moeten zien. Twee camera’s aan mijn nek, een Maxi Cosi aan een hand, een vluchttas aan de andere terwijl ik op een of de andere manier de rolstoel in het ziekenhuis duwde. Ik leek wel een bevallings-japannertoerist (sorry Japanners).

Om half 9 kwam de verloskundige aan. Meteen pakten we onze spullen en reden weg. Toen we in de auto zaten naar het ziekenhuis vroeg ik me of ik dit eigenlijk wel aankon, al mijn hele leven ben ik… hoe kan ik het zeggen? Niet bang voor bloed maar ik werd altijd licht in mijn hoofd en duizelig als ik bloed zag. Het was alleen op die dag anders; mijn vriendin had mij nodig dus ik was van plan om er hoe dan ook voor haar te zijn. Ik mocht van mezelf niet flauwvallen of überhaupt aan mezelf denken.

 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)

De bevalling

Als je heel gezond bent en geen zieke familieleden of vrienden hebt ben je waarschijnlijk nooit bij het Radboud ziekenhuis geweest. Dat is gelukkig het geval van mijn vriendin die schrok toen ze de ontzettend lange hallen zag. Waaarom is dit zoooo groooot!? zei ze half ijlend van de pijn. In mijn geval had ik bij het ziekenhuis gewerkt een aantal jaar geleden dus ik wist hoe die er uitzag en stelde haar gerust dat we er al bijna waren.

Aangezien ik niets kon doen kreeg ik een leuke taak van de verloskundige; ik mocht de baby kleertjes op tafel leggen en klaar hebben voor als de baby er was. Dat vond ik leuk maar ook spannend en bizar. Ik kon niet geloven dat er echt een baby zou zijn. Het was misschien het aller eerste proefje van vaderschap, ook al waren we al maanden bezig met de babykamer en de babyuitzet.

 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)

Het aller moeilijkste als man tijdens een bevalling is dat je naar je partner moet kijken terwijl ze enorme pijn heeft. Het voelt heel stom om foto’s te maken terwijl ze lijdt. Je moedigt haar aan, je probeer haar te steunen maar je kunt in feite helemaal niets doen… zo frustrerend!
Van tevoren hadden we gelezen dat je jouw vriendin de ruimte moet geven om haar taak uit te voeren, dus ik was heel voorzichtig en wist niet goed of ik haar überhaupt mocht aanraken en aanspreken. Toch heb ik dit af en toe gedaan en volgens mij was het ook fijn voor haar. Van deze strijd tussen haar en de weeën heb ik foto’s gemaakt maar die zal ik helaas niet posten uit respect aan ons en haar privacy. Maar geloof me, de foto’s zijn achteraf gezien mooi en waardevol. We zijn heel blij om ze te hebben.

De echte strijd begon toen ze niet meer op haar benen kon staan en de ontsluiting op zijn hoogste punt was. Ze moest op bed en de bevalling was begonnen.
Er was alleen een probleem, alle vruchtwater was eruit maar de vliezen leken toch niet helemaal gebroken te zijn. De verloskundige heeft ze handmatig gebroken en toen kwamen we er achter dat de baby in de baarmoeder had gepoept. Als je als toekomstige ouder je huiswerk gemaakt hebt dan weet je dat dit gevaarlijk is en dat je dan meteen naar het ziekenhuis moet gaan. We waren meteen heel blij met onze beslissing om in het ziekenhuis te bevallen!
Meteen zijn we naar een medische kamer verhuisd waar allemaal speciale apparatuur was. Met een sonde werden de baby en de moeder in de gaten gehouden. De weeën werden alleen maar heftiger en zij moest beginnen met de labor. Het is geen grap dat dit zo heet, want wat is dat intens en hard voor vrouwen. Tijdens elke wee moest zij persen met al haar kracht, uren lang… Als man zie je dat en niets lijkt te veranderen of te gebeuren. Het lijkt alleen alsof ze haar voor de gek houden en dat je daarmee geen millimeter opschiet. Het is de perfecte formule om pissig en gefrustreerd te raken. Ze heeft op haar zij gelegen, op haar rug, haar andere zij en de bevallingskruk… niets leek te werken en in mijn geval ging ik haar hand vasthouden en met haar persen. Ja… ik ging ook als een gek persen in mijn buik. Het hielp me voelen alsof ik haar strijd met haar deelde en volgens mij voelt zij ook jouw betrokkenheid.

Na een hele lange en moeilijke tijd (in je hoofd) zag de verloskundige voor het eerst iets. Het was volgens haar een plukje zwart haar. Toen ik dat hoorde voelde ik letterlijk vlindertjes in mijn buik. Ik dacht: Ja, die haartjes zijn van mij!
Vanaf dat moment was alleen de ervaring en deskundigheid van de verloskundige die ons droeg. Je weet niets van bevallingen en als je je ogen vertrouwt dan lijkt het alsof er geen bal gebeurt. Je ziet je partner dood aan het gaan van de pijn en dat ze tegelijkertijd uitgeput is en er niets meer uit haar komt. Je verliest alle hoop, je geeft op en denkt het is klaar.

Omg Mario, jezelf sterk houden…

Omg Mario, jezelf sterk houden…

Na 3 uur van wat een never ending strijd leek is ons baby geboren. Het is bizar om te zien, ik had verwacht dat ik het goor zou vinden, dat ik het stromend bloed niet zou trekken maar het viel allemaal mee. Nooit had ik zoiets moois gezien…

Hij kwam deze wereld in met open armen en open ogen, schreeuwend. Het leek als of hij meteen schreeuwde: waaaaat? waar ben ik? wie zijn dit allemaal?! wat gebeurt hier!!? en toen lag hij op zijn moeder en alles was opeens goed.

Mateo-geborte-9967.jpg
 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)
Mateo-geborte-9977.jpg
 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)

Het leek wel magie, maar op het moment dat mijn vriendin hem zag was de pijn weg, niet helemaal natuurlijk maar binnen seconden was zij het vergeten. Ze keek naar mij, ik keek naar haar, we keken naar de baby en weer naar elkaar. Hij is hier! zei ze. Kijk naar waar we gemaakt hebben! zei ik met tranen in mijn ogen.

Hier is onze zoon, hij heet Mateo.

 Foto: Mario Ruiz (www.studio9photography.nl)

Ik wou al onze trots en vreugde met jullie delen. That’s all.

Dit zijn de echte onvergetelijke momenten in je leven, koester ze, bewaar ze in je hoofd, in je hart en op foto’s als het kan

Fijne dag!

Oh ja, als ik je een advies mag geven:

1) Ik baal dat we geen fotograaf hadden. Heel veel foto’s die we hebben zijn niet goed gefocust en dat is heel jammer. Ik wilde het moment volledig beleven en gaf de camera aan de zuster die daar zat, ze heeft haar best gedaan en we zijn heel dankbaar. Ik vind alleen dat het veel mooier kon zijn. Alle andere foto's die wel gefocust zijn heb ik gemaakt.

2) Als je zelf fotografeert kan ik je, nu ik naar de foto’s kijk, vertellen: de foto’s zijn niet echt goed qua compositie en ze zijn bijna helemaal wazig, MAAR (en dat is een grote MAAR) de foto’s zijn er en dat is het aller belangrijkste, ook als het vaag is. Je hoeft niet per se altijd alles mega scherp te hebben. Soms is het moment veel belangrijker dan een scherpe foto. Dus als je je soms onzeker voelt tegenover een klant om een onscherpe foto, zeg tegen hem dat je ervan bewust bent en dat je een bewuste keuze hebt gemaakt om de foto zo af te leveren. Een onscherpe foto is altijd beter dan geen foto.